A jednak na tyle wystraszył się głośnej gawiedzi, która znajdowała się w lesie, że salwował się ucieczką i… przepłynął jezioro.
Gdybym tego nie zobaczyła na własne oczy, to bym tego nie wiedziała może i do tej pory, że potrafią przepłynąć taki duży akwen.
Powoli zbliżamy się do jesieni. W ogrodzie całe lato kwitną gailardie, które wyhodowałam z nasion. Optymistyczne połączenie kolorów – czerwieni i żółci. Co prawda kwitną dopiero w kolejnym roku od wysiania, ale później już rozsiewają się same. Na zdjęciu kwiat gailardii ze zbieraczem nektaru.
Wychowałam się w podróżniczym domu – mój tata oficer marynarki handlowej całe swoje życie pływał po morzach i oceanach. Moja mama często towarzyszyła ojcu. Od dziecka słuchałam barwnych opowieści (także dziadka marynarza) o dalekich krajach. W rodzinnym domu otaczały mnie egzotyczne przedmioty – pamiątki z całego świata. Pamiętam, gdy kiedyś z rejsu do Japonii rodzice przywieźli mnóstwo folderów, zdjęć i slajdów z miejsc, które zwiedzili. Wśród nich – pamiętam – najbardziej podobały mi się zdjęcia z Kyoto – świątynie, parki i zabytkowe budowle, charakterystyczne dla dawnej Japonii.
Różne trawy mam w swoim ogrodzie, gładkie, w paski podłużne i poprzeczne, cieniowane, zielone, żółtawe, małe i wielkie. Teraz dołączyły do nich: ruda (Carex comans Bronze) i zielona trawa (Carex testacea). Trawy te należą do gatunków nowozelandzkich.