Róża zakupiona na jesieni zeszłego roku (z gołym korzeniem). Przezimowała dość dobrze, praktycznie zeszłoroczne pędy zachowała w całości – do sprzedaży róża była przycięta. Właśnie te zeszłoroczne pędy wydały przyrosty, które zakwitły. Róża jest posadzona u podstawy tarasu, nieco zasłonięta murkiem wodnika. Jest ok 30 cm powyżej stałego stanowiska Grahama Thomasa (jeszcze w pąkach).
W tym roku postanowiliśmy przekształcić nasz ogródek przydomowy. Wpłynęła na to zmiana ogrodzenia, w tym przesunięcie furtki w inne miejsce. Powstały w zeszłym sezonie chodniczek podzielił dotychczasowy płachetek trawnika z krzewami i drzewami na dwie części.
W tym sezonie jako pierwsza zakwitła Aicha (Rosa spinosissima Aïcha). To róża parkowa, wyhodowana przez Petersena (Dania) w 1966 roku. Zakupiona w zeszłym roku miała niewiele kwiatów. Kwitnie w zasadzie jeden raz w czerwcu, później zdarzają się pojedyncze kwiaty. Silnie pachnie określiłabym, że podobnie do dzikich róż. Zaletą jest wysoka mrozoodporność nawet -32 st. C. U mnie (północna Polska) zimowała bez okrycia. Łodygi czerwonawe obdarzone wieloma kolcami. Kwiaty początkowo ciemniejsze (żółte) bledną w trakcie dojrzewania.
Zakwitła moja magnolia gwiaździsta. Co prawda tylko dwoma kwiatami, ale zawsze. Od posadzenia drzewka minęły trzy lata, ale podobno magnolie bywają kapryśne.
Zafascynowana jestem nimi już od dawna. Kiedyś przeszkadzał mi ich specyficzny zapach, dzisiaj wcale. Pisałam o nich w temacie „Szach czy mat?” W tym roku znowu kwitną, może nie tak okazale jakbym chciała, ale ciągle pracuję nad poprawą warunków dla nich. Postaram się zebrać wszystkie zdjęcia z tego sezonu i wkrótce je pokażę. Dzisiaj na zachętę jedno zdjęcie szachownicy perskiej – jeszcze w pąkach.
Wszystkim odwiedzającym mój ogród składam najserdeczniejsze życzenia
zdrowych i spokojnych Świąt Wielkanocnych!
Wiosna na działce powoli się rozgościła. Z dnia na dzień można obserwować jak przetrwały rośliny – większość bardzo dobrze przezimowała. W zasadzie całkowitej straty jakiejś rośliny nie zauważyłam, jak to było w latach poprzednich. Myślę, że wcześnie spadający śnieg skutecznie okrył je pierzynką i dlatego mrozy nie były tak straszne. Oczywiście to co ponad śniegiem uległo uszkodzeniom, ale w tym roku nie powinnam narzekać, a w przyszłym pomyślę o jeszcze lepszym zabezpieczaniu.
Ten pomarańczowy jaskier jest optymistycznym wkładem Tadeusza w „kolorowanie działki”. Ma takie mnóstwo płatków i ten rzadki kolor – ach!
No i odbyło się skromne – opite kawą z mleczkiem – otwarcie sezonu działkowego. Dotarliśmy do działki nie bez trudności, ale w końcu zobaczyłam stan roślin po zimie.
Oficjalny komunikat brzmi: Nie jest źle! :)
« Poprzednia strona — Następna strona »
