Szamrok często chodził na spacer nad staw. Pływające tam ptactwo się go wcale nie obawiało, był niewiele większy od kaczki krzyżówki. Zresztą łatwo ukrywał się w porosłej trawą nadwodnej gęstwinie. Chętnie obserwował, gdy łabędzie zakładały wiosną gniazdo. W tym celu dosłownie wycięły okoliczne zarośla trzcinowe.
Szamrok zadomowił się w nowym miejscu. Bawiło go, że Daniela z jego powodu zaczęła swoją działkę nazywać Szamrokowo. Tym bardziej, że Tadeusz powiedział kiedyś – Widzisz, a nie wiedziałaś jak nazwać działkę, teraz już chyba wiesz!
Życie na działkach płynęło wartko. Codziennie było coś ciekawego do obejrzenia. Szamrok kładł się spać zmęczony, tak go te wszystkie “ciekawostki” absorbowały. Pewnego dnia postanowił sobie poleniuchować i nigdzie nie chodzić. Rankiem nie wstał jak zwykle, tylko… przewrócił się na drugi bok. Jakoś jednak nie mógł dalej spać. W końcu łóżko jakby go “bodło” w boki i wstał leniwie. Zaparzył sobie ziółek, troszkę pojadł chleba i poczuł się od razu lepiej.
Szamrok właściwie nie wiedział czemu miało służyć to zamieszanie z dołem i zbiornikiem. Nigdy takiej roboty nie widział, więc ciągle zaglądał podczas pracy i się pytał. Gdy w następnym tygodniu Daniela z mężem przyjechali na działkę z samochodem załadowanym różnościami, Szamrok kręcił się za Tadeuszem, który przenosił rzeczy. Z jednej strony doglądał rozładunku, z drugiej był po prostu ciekaw, co się teraz dalej będzie działo?
W ogrodach działkowych stawało się coraz rojniej. Pogoda dopisywała, więc działkowcy przyjeżdżali częściej. Szamrok dużo spacerował dróżkami i przyglądał się co też robią ciekawego.
Jak to na wiosnę sporo jest prac ogrodniczych: pielenie, sadzenie, kopanie i wiele innych. Jednak niedaleko działki Szamroka jest kilka nowych działek, a raczej objętych przez nowych działkowiczów. Jest tam duży ruch, bo chcą jak najszybciej zagospodarować swoje włości. Na innych z kolei trwają budowy czy modernizacje domków, a to bardzo ciekawe tak się przyglądać.
Szamrokowi trochę się nudziło, po świętach nikt nie przyjeżdżał. Jego gospodarze wyjechali na weekend, ale Daniela pozostawiła pewne zapasy, więc nawet specjalnie nie musiał się martwić o zdobycie jedzenia.
W tygodniu po sąsiedzku troszkę trwało prac porządkowych, grabienie trawnika i palenie liści. Szamrok chodził po ogrodach i sprawdzał co gdzie rośnie. Coraz więcej roślin zaczynało kwitnienie, no i pojawiały się młode listki na krzewach i drzewach. Gdy tak chodził na spacery zajrzał któregoś dnia do Mariana.
Coraz częściej na działkach pojawiali się ludzie. Nie dziwiło to Szamroka, bo wiosna zaczęła się na dobre. Kwiecie zaczyna kwitnąć i dodawać koloru brunatnej – po zimie – rzeczywistości. Nawet trawnik stał się jakby nieco bardziej zielony, niż jeszcze parę dni temu.
Wieczorami zawsze na działkach jest spokój, ale Szamrok lubi czasem wieczorem się przejść lub chociaż powyglądać przez foliowe okienko. Zawsze wtedy widywał światło w altance Mariana, jednak akurat teraz nie było widać światła… Trochę się zmartwił, ale postanowił rano sprawdzić co się stało.
Jak postanowił tak zrobił, rano po śniadaniu wybrał się na spacer i do Mariana. Gdy dotarł do jego ogródka piesek bawił się na ganku, a kot leniwie spojrzał z poręczy. Marian w głębi ogrodu grabił liście.
Z dnia na dzień pogoda była coraz lepsza. Było coraz cieplej, dzień coraz dłuższy, słonko pojawiało się coraz częściej. Były takie dni, gdy Szamrok wchodził na daszek swojej budki i w zaciszu, bo domek osłaniał go od wiatru, mógł się powygrzewać na słonku. Właściwie całe dnie Szamrok spędzał na powietrzu. Wokół powoli wybijały spod ziemi roślinki. Koło jego budki są posadzone prymulki i mają już zieloniutkie listki. Także obok rosnie krzaczek forsycji, której pąki robią się coraz większe, pewnie niedługo będzie kwitła. Obok prymulek z ziemi mozolnie wydostają się zielone czubki cesarskich koron. Szamrok podziwiał je jako kwiaty, ale bliska ich obecność obok jego domu wcale go nie cieszyła.
Szamrok coraz więcej czasu spędzał na powietrzu, wolnymi krokami przychodziła w te okolice wiosna. Jeszcze parę dni temu leżało 20 cm śniegu, a krokusy zaczęły wychodzić na słonko. Coraz częściej na działki przyjeżdżali ludzie i skrzat mógł się im spokojnie poprzyglądać. Coraz częściej towarzyszył mu w tym kot Mariana, zwany Kickiem z powodu swojego dziwnego, zajęczego skakania. Na początku, jak pamiętacie, Szamrok trochę się go obawiał, jednak już się tak przyzwyczaił do zwierząt Mariana, a i one do niego, że nie bał się o siebie. Kiedyś, dawno temu zadrapał go kot, więc Szamrok w tym temacie był niezwykle ostrożny. Kiedyś z daleka wydawało mu się, że kot jest czarny, ale jak go zobaczył u Mariana z bliska okazał się prawdziwym, pręgowanym niczym tygrys kotem.